شعر و زندگی روزمره

چه خوب است کسی را داشته باشی

که بگویی من مامان اویم

چه شیرین است کسی را داشته باشی

که بگویی او مامان من است

چه عالی است در این میانه زیستن

چه بی نظیراست این خانه

الهی نیک باشی و خوش اقبال

فراخ روزی و  پاک سیما

دوستت دارم

- با همه نا خوشی هایی که برایم آوردی-

خوش باشی گندمک

تا درکش کنم

درک کودکی که منم سخت است

بیچاره مادرم!

کنار گوشم پشت شیشه عینکم

گاهی بویش را می شنوم: بوی شیرین موهای چرب

گاهی نگرانش می کنم یا خوشحالش

گندمک با من است

باید آرامتر و شادتر زندگی کنم

من در راهم

دوست دارم زودتر برسم

کبریت خیس و خسته ی احساسند

روشن نمی کنند و نمی سوزند

اندوه این اجاقک بی رونق

بادا جرقه ای برسد با باد

چه خوب که می آیی

تا  خورشیدم شوی

بی هراس از همهمه ابرها

من در راه تو

تو خانه ی منی

بی صدا عبور می کنند

فکر می کنم

زوج بودن تمام زندگی

شاهکار خلقت است

رژیمم گرفته اند

از قند بوسه های تو

                من چاق می شوم

بیدار مانده ام

تا بار سخت فکر و خیالت را

بر دوش خود کشم

تا چشم و دلش سیر باشد

ازهرچه دیدنی است

این مهمترین کار روی زمین است

که از ما بر می آید

بی آنکه مجوز بخواهد

از دیوانسالاری عظیم هیچ ها

آغازم کن

در من بخوان، بشنو صدایت را

بیدارم کن

می توان خانه نامید یا سر پناه

اما وقتی در دلش نشستی

و زار زار گریستی

دعا کردی

و آرام شدی

می شود یک نفر

یک دوست

می شود یکی از ما

ما سه نفر...

و مویه کنان از رویش پریدم:

زردی من از توست...

آه ...

زردی من از توست.

دعوتت کردیم

همراهیت کردیم

تا آنکه...

اکنون بی صداییم

سر در گریبانیم

همراهمان نیستی

و ما در بازارهای عید

دنبال سین های بی نظیری می گردیم

که اندوه سالمرگی مان را

به شادی و امید سال نو

تحویل کند

مارا با وسایلمان نزدیک می کند

با خانواده هامان هم...

همینش را شکر

آنقدر به خانه ی تازه عادت کرده ام

که درین خانه غریبی می کنم

نیمی از وسایل زندگی اینجا

نیمی آنجا

من و تو خسته و مغشوش...

که آن مرد کشنده ی بیمار

فرار کرد

باشنیدنش اشکم جوشید

از رنج سالیان آن مردم

خدا کند به واقعیت برسد

آن خبر شادی آور...

از درس هایم حرف خواهم زد

از لحظه ها و یادهایی خوب

روزی که مرد من، پدر، آمد...

از روزهایی غرق در تشویش

از روزهایی خسته و خالی

از مردمانی بی هم و بی خویش

نی نی!برایت باز خواهم گفت

آن روزها رفتند و ما هستیم

یعنی دلت را دست غم نسپار

حالا که دل دادیم و پیوستیم....

قبول دارمت

قبول دارمم

راضیم

شکر

در سه سال گذشته

چه یاد گرفتم

از جهان؟

حرف می زنی

جهان قرار می گیرد

از چرخیدن بی وقفه اش...

می شناسمم

نمی شناسمم

کارد بحران روی استخوانم

طوفان در کاسه ی سرم

آرامم

و به پایان جهان فکر می کنم

پیش از آنکه امروز بگذرد

یک آدم پسند دلم باشم...

و دروغ هایت را برای خودت تکرار کن

 باورش آسان است؟

از مهارت خود لذت ببر

در برگرداندن حقایق، بی رنج...

روبروی آینه مایست

ناراستی دو برابر می شود

از اینکه آنچه را در مدرسه می آموزد

تنها مطالب درست دنیا بداند 

آنقدر که پریشان می شوی

در همین دوری کوتاه